Welkom!

Welkom op mijn mooie besneeuwde plekje op het WWW. Op dit moment heb ik twee landgoederen waar ik afwisselend mijn werk doe.

Wat mijn werkzaamheden zijn?
Een visie geven op hetgeen wat mijn leven doorkruist. Dit kan van alles zijn. Een songtekst dat me raakt of irriteert, een opmerking van een vreemde of een VIP. Iets wat me overkwam of waar ik juist van droom. Alles krijgt een plekje in mijn bevroren landschap.

De gesponsorde links die bovenaan mijn blog zijn heb ik niet zelf kunnen uitkiezen. Er zullen dus ook links tussen zitten waar ik absoluut niet achtersta. Ik hoop dat hier binnenkort verandering in kan komen...

Freezz!

De Sneeuwkoningin

Ps. Zie jij ergens een mooi wit vierkant met een kunstig rood kruisje? Meld het dan even!
 

fietsstang

Het is wachten voordat ik bij het afstappen mi lelijk zeer ga doen, en toch ben ik nog nooit zo blij geweest met een fiets! natuurlijk is een vrouwenfiets een stuk praktischer, maar als vrouw op een mannenfiets bevind ik me in een goed gezelschap. Mijn oma reed in oorlogstijd ook op een mannenfiets vertelde ze me. En dat was in die tijd (met rok) niet zo gemakkelijk!

Eigenlijk had ik 2 maanden geleden al over moeten stappen. Dit stalen ros rammelt niet, fiets erg prettig, heeft een bel die luid en duidelijk van zich laat horen en -tot mijn grote verbazing- zowel een werkend voor- als achterlicht. Niet op een batterijtje, maar lekker ouderwets en degelijk op een dynamo!

Wat ik me iedere keer afvraag is waarom er zoiets bestaat als een mannen en een vrouwenfiets. Waarom bestaat die stang uberhaupt! Vroeger was zo'n stang vast heel belangrijk, zonder zou de fiets uit elkaar vallen! Maar nu voegt het volgens mij niets toe. Ach.. misschien voelen al die mannen zich erg mannelijk door met hun been zo over het zadel te moeten zwaaien bij het op- en afstappen. Maar verder nut heeft dat ding niet. Of wel?

Ergens gelezen...

Als je van iets houdt
geef het dan de vrijheid
Als het terugkomt
is het van jou
Als het niet terugkomt
was het nooit van jou

Rustig?

Niemand had gezegd dat de laatste twee weekjes makkelijk, rustig en saai zouden verlopen. Maar toch had ik dat stiekum toch wel gehoopt!

Maar iemand had vast bedacht dat een beetje leven in de brouwerij toch een leuker afscheid zou vormen. Vandaar dus dat ik gister een lekke band kreeg. Vanochtend geplakt samen met mijn lieftallige broertje. Helaas voelde hij vanmiddag al weer zacht aan! Dan maar lopend overal naar toe!! Eigenlijk is het nog een wonder dat mijn fiets de afgelopen 3 maanden heeft overleefd. Dus ik leg me er bij neer dat hij nu met pensioen gaat en van zijn welverdiende ru(oe)st gaat genieten in de schuur. Totdat een één of ander gezinslid de schuur iets te vol vindt en besluit dat mijn fiets is overleden.

 Vanmiddag heb ik nog een dode muis gevonden bij ons in de achterkamer. En als klap op de vuurpijl heb ik verloren met Ligretto. En niet zomaar verloren, maar dik verloren!!! (hele potje geen één kere ligretto gehaald!)

Ben nu wel zeer benieuwd naar de komende 11 dagen!

... van het jaar!

Aan het einde van het jaar, en aan het begin van het nieuwe jaar is het de tijd om lijstjes te maken. Leukste tv moment van het jaar, mooiste contact van het jaar, overzicht van het jaar, en nog meer van dat soort dingen. Een tijd van terugblikken.

Vorig jaar deed ik het terugkijken met Prediker. Heerlijk boek vind ik dat. Alles heeft zijn tijd! Maar ja, wat ik vorig jaar deed, kan ik moeilijk nu weer gaan doen. Dus dan toch maar een paar simpele lijstjes.

Mooiste contact van het jaar 2007:
- sms-contact met mijn zusje op het vliegveld van Budapest tijdens terugreis van twee weken Moldavië.
- telefonisch contact met een vriendin toen ik echt ff wat kwijt moest.
- mailtje die ik stuurde om te zeggen dat ik de knoop heb doorgehakt om naar Moldavië te gaan!

Overzicht van het jaar 2007:
Januari en Februari afstudeermaanden
Maart tot Juni heerlijk gewerkt op een school in Amsterdam!!!
Juli en Augustus vakantie gehad met een super Sonrise actie en de werkvakantie naar Moldavië
September tot December ingevallen op verschillende basisscholen en voorbereidingen getroffen voor Moldavië!

Leukste tv-programma's van het jaar 2007:
-Boer zoekt Vrouw
-Wie is de mol
-De wereld draait door

Vrijetijdsbesteding in het jaar 2007:
- schrijven
- foto's inplakken (scrapbooking)
- lezen
- sieraden maken

Nog meer lijstjes? Roept u maar!!!!






Oudejaarsdag

Geheel tegen mijn principe ben ik vanochtend naar de stad gegaan. Alle knallen, rotjes en siervuurwerk schrikkerig te vermijden om er dan achter te komen dat de meeste winkels op maandagmorgen gesloten zijn!

Over een paar dagen dus maar weer eens proberen! Het belangrijkste (foto's) heb ik echter wel kunnen bemachtigen, dus daar kan ik mee aan de slag morgen. Want dan zijn alle winkels natuurlijk ook gesloten!

Vanavond gaat het dan echt gebeuren. 2008 is dan een feit. Het jaar waarvan ik zeven maanden in het buitenland ga verblijven. Tenminste dat is nu de planning, misschien worden het er wat meer of minder. En wat ik ruim een half jaar ga doen? Een lesje Flexibiliteit en Groei. Ik hoop te groeien in zelfstandigheid, professionaliteit, geestelijkheid, taligheid en nog veel meer! Daarnaast zal ik heel flexibel terug komen. Want als ik één ding nog kan herinneren aan de zomervakantie is dat je van Moldavië heel flexibel wordt. Alles wat gepland is kan veranderen, als er al iets gepland wordt.

Dat is best lastig, het ligt niet heel erg in mijn aard om zo op de bonnefooi iets te gaan doen. Maar het lukt me al aardig. Ik wordt nog niet gek, neurotisch of zenuwachtig terwijl ik toch nog heel veel dingen niet weet.

Eerst maar vannacht overleven, met al dat geknal en geflits. Ach, zoals mijn broertje wijselijk opmerkte: Vuurwerk eng? Een vliegtuig kan ook neerstorten!

Ik wens iedereen een hele fijne en veilige nieuwjaarswisseling!

Goeiemoggel

Was mijn stem de laatste dagen al heel charmant, vanochtend had hij het helemaal gehad. "Je moet het maar even zonder mij doen" dacht hij vast. Tja, daar zit je. Zonder stem en dan lesgeven aan een klas die je ook niet goed kent. Sorry, maar dat gaat niet lukken.

Vanochtend dus afgebeld. En hoe! Met veel pijn en moeite probeerde ik mijn stembanden in beweging te brengen. Daarna maar absolute rust geprobeerd. Achter de computer, praten met tien vingers en binnen handbereik wat hibitane, hoestsiroop en droppastilles van de kruidvat.

Even inhalen wat ik door mijn drukke leven op dit moment gemist heb. De nodige mailtjes verstuurd, en even gegoogled op "goeiemoggel". De nieuwste hit op dit moment, maar ik had echt geen flauw idee waar het ge'goeiemoggel' vandaan zou komen, tot ik dit filmpje zag!

 

Lesboeken

Nog een paar weken... en ik zit niet meer hier in Nederland achter de computer! Best spannend! Doordat december zo'n drukke maand is lijkt het nog ver weg (want eerst nog sint, kerst, O&N) Maar het komt langzaamaan dichterbij.

Toen ik besloot om les te gaan geven in Moldavië, werd mij gezegd dat de basisschool mij zou helpen met boeken enzo. Gister mocht ik het stapeltje ophalen. Het was alleen wel een heel klein stapeltje voor 3 kinderen. Uiteindelijk ben ik bij een leerkracht langs geweest en heb ik nu van één groep alles compleet. Werkboekjes over persoonsvormen, meten is weten, werkwoordspelling, woordenschat etc. En nog wat andere dingen gekopieerd. Nu nog alleen de andere twee groepen af. En het heeft nogal haast!

Want volgende week dinsdag kan ik het bij iemand brengen die met de auto naar Moldavië gaat. Als ik nu kijk naar al die boeken die hier over de vloer verspreid liggen, ben ik zo blij dat ze niet met het vliegtuig meegaan!!!

I'm willing yet I'm so afraid

"Hands And Feet"

An image flashed across my TV screen
Another broken heart comes in to view
I saw the pain and I turned my back
Why can't I do the things I want to?
I'm willing yet I'm so afraid
You give me strength
When I say

[CHORUS:]
I want to be your hands
I want to be your feet
I'll go where you send me
I'II go where you send me
[REPEAT]

And I try, yeah I try
To touch the world like
You touched my life
And I find my way
To be your hands

I've abandoned every selfish thought
I've surrendered every thing I've got
You can have everything I am
And perfect everything
I'm not I'm willing,
I'm not afraid
You give me strength When I say

[CHORUS]

This is the lifetime I turned my back on you
From now on, I'll go so
Send me where You want me to
I finally have a mission
I promise I'll complete
I don't need excuses
When I am your hands and feet

12 november is de dag...

Vanochtend heb ik heel rustig aangedaan. Gister had ik het namelijk vrij druk. Nee, niet vanwege sint-maarten. Helaas, ik hoorde van mijn broertje dat er maar één kind is langs geweest! 1 kind! Volgens mij sterft het Sint-Maarten lopen hiero een beetje uit.

Maar nee, ik was druk met het versieren van Linkz, de jeugdkerk hier in Haarlem. Best leuk! Met z'n drieën hadden we zoveel mogelijk lappen, nep-klimop, plantjes en pompoenen meegenomen. Eigenlijk gewoon de tuin geplunderd. En dat op de fiets meegenomen naar het ECL. Een kwartiertje fietsen door weer en wind met fietstassen vol en paraplu's in de hand. Geen paraplu voor de regen, maar voor de aankleding!

Wat ik het leukste vond is dat we alle vrijheid kregen. Er liepen veel meer mensen rond. Mensen van het productieteam, zang, techniek, etc. Na een uurtje of wat hadden we de gang omgetoverd in een herfstig tavereeltje. Mosgroene kleden en wat plantjes en potjes in de nissen, waxinelichtjes op de trappen en een grote kist met wat pompoenen op het podium.

Voordat Linkz begon hebben we ook nog gezamenlijk gegeten en gebeden. Mooi om met z'n allen één team te vormen. Best jammer eigenlijk dat ik daar dan nu pas weer achter kom! Ach ja.. als ik weer terug kom uit Moldavië weet ik wat me wachten staat!

Maar vanochtend was ik dus van plan om heel rustig aan te doen. Mijn rustdag had ik gedeeltelijk verschoven naar de maandag. Totdat ik opeens achter de computer schrok van de datum. 12 november... dan moest ik naar de tandarts (vanwege dat sintmaartenliedje zat die datum in mn hoofd), hoelaat eigenlijk?  Ik rende de trap af en viel over de laatste treden. Een paar beurse plekken, maar gelukkig was die tandarts pas 's middags.

Ik kom er net vandaan. Geen gaatjes en voorlopig hoef ik even niet naar de tandarts. Kan ik dat ook weer afvinken van de checklist!

Herfst, aardbeien en een vliegticket

Het was vandaag wel weer duidelijk. Voor alle mensen die geen idee hadden in welk seizoen ze leefde, het is herfst!

Alleen de aardbeienplant in de tuin heeft er vrijveel moeite mee. Herfst, kou, regen? Nee, hoor. Ik geef nog gewoon aardbeien!

aardbei in november

Wie er totaal geen moeite mee heeft is een meneer uit Engeland. Die heeft dit weekend bedacht dat het over drie weken gaat stormen in Nederland. Ach er is natuurlijk een kans dat het gaat stormen, het is immers herfst. Maar om dat nu al drie weken van te voren te voorspellen? Alle weermannen en vrouwen haasten zich naar de interuptiemicrofoon om te melden dat dit lariekoek is.

Wat trouwens geen lariekoek is, is mijn reis naar Moldavië. Op dit moment staat er een optie voor een vliegticket en uiterlijk donderdag kan ik deze bevestigen. Spannend! Want dat ticket is weer een stapje dichterbij Moldavië!

Keuzes

De laatste tijd heb ik steeds meer oog voor hoe keuzes het leven beinvloeden. Men heeft het altijd over het karakter, de genen, de opvoeding en de ervaringen. Dat zou voor een groot deel bepalen wat voor mens je wordt. Op de pabo hadden we het er wel eens over. Hoe wordt de mens zoals hij/zij is? Het klinkt misschien gek om te zeggen dat keuzes je kunnen beïnvloeden, immers die keuzes komen toch uit jezelf? En toch door die keuzes kom je in bepaalde situaties en die beinvloeden jou dan weer.

Doordat ik bezig was met een marathon Harry-Potter-lezen-voordat-het-zevende-deel-in-het-Nederlands-uit-komt begon ik weer over deze vragen na te denken. De marathon verliep echt wat sneller dan ik verwacht had, en nu is het zesde deel dus al uit voordat het zevende deel in de winkel ligt.

Maar in het zesde deel neemt Harry Poter een geluksdrankje in. Niet dat alle geluk van de wereld dan op hem afkomt, meer dat hij door dit drankje precies weet welke keuzes hij moet maken zodat het door hem gewenste idee wordt verwerkelijkt. Bizar maar logisch beschrijft J.K. Rowling hoe Harry precies weet waar hij naar toe moet, wanneer hij wat moet zeggen zodat hij de gewenste reactie krijgt. Geluk is hier eigelijk het juist inschatten van de situatie en op basis hiervan keuzes te maken.

Keuzes bepalen de situaties waar je in terecht komt. Heel duidelijk zie ik dat natuurlijk in deze periode nu ik toe werk naar mijn reis naar Moldavië. Ik heb ja gezegd maar had net zo goed kunnen kiezen voor het veilige Nederland. Ik weet dat mijn leven twee kanten op had kunnen gaan, en het is gek om daar zelf invloed op te kunnen hebben. Te vaak wacht ik op anderen, op situaties, op toeval, maar vergeet dan dat ik zelf ook een actieve rol kan en mag spelen. Maar dat is weer stof voor een andere log.

'zelfgemaakte' lampionnen

Er zijn tradities waar je niet zomaar mee mag breken, en één daar van is toch zeker Sint Maarten. Volgens mij kan ik geen ander feest bedenken waarbij zoveel mensen hun bedenkingen bij hebben maar toch doorgaat.

Tandbederf, overgewicht, afpersingen, verkoudheid oplopen bij een open deur of 11 november glad vergeten en geen snoep in huis hebben.

En vanuit het oogpunt van een leerkracht is het al helemaal geen ideaal beeld. Zet maar eens 28 kleuters tegelijkertijd aan het knutselen, samen met 4 moeders en een invalleerkracht, en laat ze op een woensdagochtend een mooie lampion maken.

Want ookal ben ik nog nooit een lampion tegengekomen die geschikt zijn voor kleuters (ze kunnen misschien 30 % van de lampion zelf maken, en de rest moet door een volwassene gebeuren) het is een traditie en alle ouders verwachten toch dat hun kleuter thuis komt met een 'zelfgemaakte' lampion.

In de meeste kleuterklassen staat zefstandigheid en creativiteit hoog in het vaandel, maar in de dagen voor 11 november vergeten we dat voor het gemak even. Het is niet voor niets dat kleuters in hoeken spelen en dat knutselen, spelen, bouwen, etc. in kleine groepjes gebeurd i.p.v. met z'n dertigen te gelijk! Maar ook dat wordt opzij geschoven. Want als je op één ochtend alle lampionnen maakt ben je er gelijk vanaf! Zeker als je het een invaller laat doen :P Aan het einde van de ochtend hangen alle lampionnen aan de waslijn en denkt toch niemand meer aan het proces?

Als ik er zo overdenk is Sint Maarten een echt kinderfeest, in de zin dat het vooral voor kinderen helemaal geweldig is! Ouders, buurvrouwen, leerkrachten, tandartsen en dietisten hebben er allemaal hun bedenkingen bij, maar voor de kinderen zelf is het één groot feest.

(en voor volgendjaar zoek ik naar kleuter- en leerkrachtvriendelijke lampionnen!)

 

angst

Spinnen zijn eng. Behoorlijk eng. Maar toch zo klein in vergelijking met een vrachtwagen. Dan lijken spinnen toch wel nietige beestjes die net als mieren en wespen wel kunnen irriteren, maar tegelijk nuttig werk doen.

Vrachtwagens daarentegen blijven eng. Ik kan niets bedenken waardoor ze minder eng worden. Op de snelweg houdt ik mn adem ff in als ik zo'n reusachtig ding passeer. En op de fiets rijdt ik vrijwel meteen de stoep op. Voor geen goud rijdt ik naast een vrachtwagen!

Woensdagochtend is er een ernstig ongeluk gebeurd in Haarlem. Een zeer ernstig ongeluk waarbij een vrachtwagen en een fietser waren betrokken. En die fietser is overleden. Het was een moeder van school waar ik op dat moment aan het invallen was. Vijf kinderen had ze. Ik ken haar niet, maar als ik dit hoor dan springen de tranen direct in mijn ogen.

De volgende dag fietste mijn moeder 's ochtends vroeg over de Emmabrug, en wéér was er een ongeluk, twee meter verder dan de dag er voor en waarschijnlijk zonder dodelijke afloop, aangezien deze niet in het nieuws terecht kwam.

Je kunt bij dit soort dingen niemand de schuld geven. Het ligt niet aan de chauffeur (die voor z'n leven lang getekend is) en niet aan de fietser. Misschien aan de gemeente. Als er twee dagen na elkaar een ongeluk gebeurt op dezelfde plek, vraag ik me af hoe veilig het daar is. Zeker als zoveel wegen in de buurt opgebroken zijn en zowat heel Haarlem moet omrijden. Het maakt niet uit waar je naar toe gaat, overal is het opgebroken, en vlak bij de plek des onheils ook.

Ik kan me heel boos maken, zodat de boosheid de rest van mijn gevoelens gaat overstemmen. Maar of dat zo verstandig is. Misschien is zwijgen maar ff het beste als het gaat over zo'n groot verdriet. Ik heb het gevoel dat ik er niets over kan zeggen en niets over wil zeggen. Alles wat ik er over typ is zinloos en slaat volledig de plank mis.

Overwinning

Sommige dingen moet je één keer in je leven gedaan hebben. Één van die dingen is natuurlijk hoog in de bomen survivalen. Toen ik daar van het weekend mee bezig was kon ik maar aan één ding denken.. Dit nooit meer!!

Alhoewel. Weer terug op de grond kijk ik er toch weer anders tegenaan. Als iemand mij er geld voor zou geven, een reep chocola of een knuffeltje aan een sleutelhanger.. misschien... zou ik dan weer die doodsangsten uit willen staan!

Want het was behoorlijk eng! Hoog boven de grond (ongeveer 5 meter.. maar voor mijn gevoel wel 50!) balanceren op een wiebelige horizontale touwladder gaat je niet in de koude kleren zitten. Ja, we zaten gezekerd, met 2 touwtjes vast aan een ander touw. Net voor mij probeerde iemand het uit wat er zou gebeuren als je viel, en ze hing daar te bungelen met een smile op haar gezicht. Het was dus niet eens zo erg als je zou vallen..

Maar daar dacht ik niet aan. Eigenlijk probeerde ik nergens aan te denken. Bij iedere paal verzon ik een ander liedje die ik vervolgens net zo lang herhaalde totdat die hindernis genomen was en ik veilig was beland bij de volgende paal!

De anderen waren erg snel (lees: ik was erg traag) en waren al snel klaar! Toen was ik dus nog maar bij de 3e hindernis van de 9! Maar uiteindelijk toen ik beland was bij de laatste hindernis: de kabelbaan. Na een paar gevatte grapjes van de instructeur (bij oké spring je, oké?) roetsjte ik zo naar het beginpunt. Trappetje af en veilig met beide benen op de grond. Een overwinning!

computerloze week

Tja... te mooi om waar te zijn. Een sprookje lijkt het wel! Een eigen computer op je kamer... met onbeperkt internet en ieder moment van de dag bij je e-mail kunnen.

Een sprookje dat al een paar jaar werkelijkheid was. Maar één keer in de zoveel tijd spat het sprookje als een luchtbel uit elkaar. Dan doet je computer het ineens niet meer. Of werkt het internet niet.. of.. zoals nu.. is de modem overleden. Tja.. daar zit je met een dood modem.. Geen internet... wat een ramp!

Daar kom je dus pas achter als je geen internet meer hebt. Dan mis je het pas. Naar de bios, ik kijk wel ff op int- onee. ik fiets wel even langs. Met de trein naar Ede. ff op int- o ehm.. ik fiets wel ff naar het station om te kijken hoelaat die treinen rijden. Mijn e-mail checken... tja. ik fiets wel ff naar de bieb. Zelfs als het regent! conclusie een internetloze week is best goed voor je conditie en voor je creativiteit. Niet alleen het zoeken naar informatie op een andere manier dan met gebruik van internet, maar ook je tijd indelen. Wat moet je doen op een avond? Gister heb ik me prima vermaakt met het verbouwen van een t-shirt. Het project is nog niet af.. dus daar gaan we mooi deze week mee verder.. ik zal hem showen als het klaar is.

Voor de oplettende lezer die zich afvraagt waar ik nu dit logje zit te typen... in de bieb ja! Plotseling heb ik natuurlijk weer onwijs veel inspiratie. Er komen dus nog heel veel logjes aan... en totdat het modem nog niet is vervangen typ ik ze wel vanuit de bieb!

bereikbaar zijn...

Mobiel bellen? Neem een fiets!
-loesje-

Tegenwoordig is het van groot belang om altijd en overal bereikbaar te zijn. Een mobiel met volle batterij en genoeg beltegoed in je broekzak lijkt wel onmisbaar te zijn tegenwoordig.

Vroeger was een mobiel vooral een leuk speeltje. In de pauze even checken of je "nog vrienden hebt.". Onderweg naar huis nog even de laatste roddels door sms'en of een spelletje spelen. Maar meer ook niet!

Nu is die mobiel ong. het belangrijkste apparaat in mijn leven geworden. Al vind ik zelf van niet, dan vinden anderen het wel. En soms... dan gun ik mezelf gewoon even een mobielloze dag! Zoals vandaag, diep weggestopt in mijn jaszak hoefde ik er de hele dag niet aan te denken. Tot ik net keek en twee voicemailberichten had.

Ik kan boos worden, of er om lachen. Ik kies voor het laatste. Die mensen hadden mij ook gewoon thuis kunnen bellen en ik had dan een perfect antwoord kunnen geven. Nu is het al weer een halve dag later!

een voordeel van een mobiele telefoon,
je hebt hem in no-time in de gracht
-loesje-

Darlene en Michael

Zaterdagavond was het weer feest! Na een middagje geholpen bij het 9+ feest van de EO-gezinsdag en de kinderen allemaal veilig afgeleverd te hebben kon ik met mijn zusje even uitrusten bij de plaatselijke mc Donalds. Tja, uitrusten... Dat deden de werknemers van de mcDonalds bij het Gelredome iig niet.

Met z'n twintigen stonden ze achter de kassa's te schreeuwen! Kassa vrij, mevrouw uw bestelling graag, 2 mc flurry's en waar blijft die Bigmac? Lang in de rij staan hoefde dan ook niet. Binnen no-time was de bestelling ingepakt en konden we ergens een plekje gaan zoeken. Dat was gelukkig ook niet moeilijk!

Al snel kwam het gesprek bij onze tafel aan gang. Allemaal wildvreemde mensen die net als jou maar één doel hadden deze avond. Een geweldig concert met Darlene en Michael!

Bert van LeeuwenEn dat is gelukt. Om iets voor zevenen zaten we op onze plaatsen, waar we toevallig heel goed zicht hadden op alle bn'ers die dit feestje ook niet wilde missen. Op een paar meter afstand spotten we o.a.  meneer Dik, meneer van Leeuwen, meneer Rouvoet.


Mark Dik Minister Rouvoet

Je begrijpt wel dat het uur wachten snel om was! Maar hoe leuk het ook is om deze mensen eens in het echt te zien, hier kwamen we niet voor! Om acht uur begon het concert. Darlene en Michael spetterde van het podium af. Heel het stadion zong mee, en het was echt een prachtig concert!!!

Darlene
Darlene van Hillsong uit Australië

Michael W. Smith
Michael W. Smith die vandaag zijn 50ste verjaardag heeft gevierd!

Lekker rustig!

Mijn web-log maakt een heel rustige periode mee. Geen tijd om te schrijven en weinig voeding om over te schrijven!

Ik denk dat iedere ex-student het er wel moeilijk mee heeft. Ineens wordt je in een keurslijf gedwongen. Werken van 8 tot 5, vroeg op, vijf dagen achter elkaar werken en pas in het weekend vrij!

Er zijn amper dagen dat je lekker op de gekste tijden met een heerlijk geurend kopje thee op je dooie gemak kunt gaan schrijven. Je zou alle studenten wel willen toeroepen dat ze er van moeten genieten! Genieten dat van de tijd die je zelf mag inplannen. Of jij om 8 uur 's ochtends, 8 uur 's avonds of op een ander tijdstip wat gaat doen aan je studie.. Niemand zal er wat van zeggen..

Gelukkig heb ik nog een klein beetje zeggenschap. Invallen heeft inzoverre voordelen dat je nergens echt aan vast zit. Na een paar weken 4 dagen per week gewerkt te hebben mag ik het de komende twee weken tot de herfstvakantie weer even rustig aan doen. 3 dagen werken en de rest vrij! Heerlijk om even wat anders te doen, en tijd te hebben voor andere nodige dingen.

Vanochtend weer eens bloed gegeven. Ik had telkens een te laag hb, maar vandaag was het hoog genoeg! Daarna heb ik nog een matras + lattebodem gekocht. Geen overbodige luxe aangezien ik de laatste tijd nog al lange nachten maak en zelfs overdag in bed kruip! Tussendoor nog de stichting waar ik vorig jaar voor werkte gebeld om een akte van ontslag. Zeer irritant, want doordat zij hun administratie niet op orde hebben kan ik mijn gegevens niet doorsturen naar mijn nieuwe werkgever!!!

Straks nog even wat dingetjes regelen voor Moldavië. Het gaat helemaal door! En iedere dag is een stap dichterbij! Gister kreeg ik een mail met de eventuele datum dat ik kan komen. Best spannend om het alvast in mijn agenda te noteren! Verder mail ik met een Amerikaans meisje dat daar les geeft aan drie Amerikaanse kinderen. Hetzelfde werk dat ik daar ook ga doen. Leuk om alvast contact te hebben!

Hillsong in Olympisch Stadion

Het is al weer een paar dagen geleden, maar ik wil er toch nog even wat over schrijven.

Zaterdag was Hillsong United namelijk in Nederland! En dat is natuurlijk niet onopgemerkt gebleven. Vanuit heel Nederland stroomden er muziekliefhebbers (meest 30-) naar het Olympisch Stadion in Amsterdam. Helaas had de NS besloten om juist op deze dag geen treinen te laten rijden tussen Haarlem en Amsterdam. Gelukkig is de trein niet het enige openbare vervoersmiddel en was er een bus die ons precies kon brengen waar we moesten zijn! In een half uurtje waren we een paar minuten lopen van het stadion!

Waarschijnlijk hoopten de organisatoren op twee wonderen. Allereerst is het olympisch stadion NIET overdekt! Ja boven de tribune hangt deels wel een dakje. Maar op het veld (en dan ook echt boven op groene grasprietjes) zaten ook nog een hele hoop mensen. En als het dus zou gaan regenen... oei! Niet aan denken!!!

Gelukkig was het de hele dag al geheel onbewolkt. Heel ander weer dan gister en vandaag dus! Het andere wonder waar ze op hoopte had te maken met geld. Er was namelijk geen toegangsprijs! Natuurlijk was er wel een collecte, en of dit wonder geschied is, geen idee! Ik hoop het, anders hebben ze toch wel een groot probleem.

Over de avond zelf: Het was geweldig! Echt een super ervaring om in de buitenlucht met zoveel mensen te zingen, te springen, te dansen en stil te zijn. Af en toe vloog er een vliegtuig langs die vooral maar weer onderstreepte dat er echt geen dak op het stadion zat! Dat merkte we ook wel. Om half 8 kon je nog prima in een t-shirtje rond huppelen, om half 11 was een trui en een vest en een sjaal toch niet geheel overbodig!

Wat zeker niet onvermeld mag blijven is onze terugreis. Na eventjes gewacht te hebben mochten we gratis met de metro naar Sloterdijk. Daar stond een touringkar te wachten die ons (wederom zonder te betalen) naar Haarlem bracht. Een privé-touringcar, want wij (met 7 vrouw/man) waren de enige inzittenden!

 

Dagje bedrust

Een dagje op bed zet het dagelijks leven weer in een ander licht, een ander perspectief. Ik heb een tijdje op safe gespeeld. Niet te veel doen, vooral niets 's avonds, op tijd naar bed, en op tijd weer op. Streng voor mezelf en weinig last van moeheid. Maar na de reis naar Moldavië, de indrukken en de gesprekken daaro ben ik niet meer zo heel erg druk bezig met het rekening houden met mijn lieftallige schildklier. En dat resulteert dus af en toe in een dagje bedrust.

Het begon eigenlijk toen ik mijn diploma haalde en begon met werken. Werken is toch heel anders dan studeren. Heel kort samengevat: Als je werkt heb je ineens meer geld maar minder tijd om het uit te geven dan toen je studeerde. Minder tijd om te stadten, maar ook minder tijd om af te spreken. Ineens moet je het plannen om je vriendinnen te zien, en moet je agenda's naast elkaar leggen, terwijl je elkaar daarvoor nog bijna iedere dag zag!

Dat geldt niet alleen voor vriendinnen, maar ook voor mn zusjes en andere familieleden. En dus maak ik er bewust tijd voor. Zo'n dagje als vandaag zet alles weer even in perspectief. Tijd om te genieten van een Margriet, van een liedje op de radio, van een bakje zelfgemaakte rijstsalade, van een stormachtig fietsritje naar de bieb, van een gedesorienteerd fruitvliegje, en zelfs van een regenbui.

Verder ben ik nog steeds bezig met een keuze maken. Een keuze tussen wel of niet een half jaar naar Moldavië. Ik ben al een paar weken ermee bezig. Beslissingen nemen is ook niet zo makkelijk voor iemand die al een kwartier doet over de beslissing welke ingrediënten er in een Swirl gaan!

In kan er nog weken over nadenken, maar in mijn diepste binnenste ben ik er over uit! Ik denk dat ik ga... En tot die tijd ga ik nog lekker genieten van alle dingen die Nederland mij te bieden heeft :P